Getuigenis van Eddy, volwassen brus

Mijn naam is Eddy. Ik ben broer van een mentaal gehandicapte broer. Als ik even een evolutie maak van het brus zijn, dan is er reeds heel wat gebeurd in de loop van jaren. Ik zal eens proberen in vier grote lijnen een samenvatting te geven van mijn brus zijn.

Het kind zijn

Toen mijn broer geboren werd was ik acht jaar. Mijn ouders baatten toen een café uit. Mijn pa werkte in een fabriek en ma was herbergierster, na pa zijn dagtaak hielp hij ook in het café. Het gebeurde heel vaak dat ik niet mee kon gaan spelen met mijn vrienden als zij dat vroegen. Omdat mijn kleine broer nog zijn fruitpapje moest hebben of omdat hij gewoon iemand in de buurt moest hebben. Daar het soms druk was, gebeurde het heel vaak, toen die tijd was ik soms heel kwaad op mijn ma alsook op mijn broer.
De jaren verstreken en dan gebeurde er iets in ons gezin die toch in zekere zin mijn leven zou bepalen. Toen ik twaalf werd, stierf mijn vader en werd er nog meer verantwoordelijkheid op mijn schouders gelegd.

Het puber zijn

Toen ik vijftien was werd mij door omstandigheden de kans ontzegd om verder naar school te gaan. Ik moest gaan werken en in theoretische termen werd ik steun van het gezin.
Wat er in mijn kindertijd ontzegd werd van vrijheid, vulde ik nu ruimschoots aan, want wie zou er mij nog iets kunnen verbieden, dacht ik, vader was er niet meer en ik was steun van het huis.
Dit leidde soms tot hevige conflicten tussen mij en moeder, ondertussen werd er nog een broertje geboren uit een nieuwe relatie die moeder had, maar die ma alleen liet met het kind, nog een zorg meer in het gezin.
Zo verstreken de jaren en ik kon soms rebelleren als geen ander, die tijd dacht ik dat niets mij meezat, ik die zo graag soldaat wilde zijn mocht niet, door de gezinssituatie. Dit en nog andere dingen zaten mij erg dwars en telkens ik in de familie er eens over wilde praten, gaf iedereen hetzelfde antwoord: het is nu eenmaal zo en we kunnen er niets aan veranderen.

Het jong volwassen zijn

Ik bewandelde mijn eigen weg en verdrukte gans de problematiek die er in ons huis was. Ik leefde er maar op los, ik werkte, had niets tekort en ik kon doen wat ik wilde: uitgaan, allerlei goestjes, reizen,…kortom, sommige van mijn leeftijdgenoten en vrienden konden niet wat ik kon.
Soms dacht ik wel eens aan de toekomst, en telkens kwam mijn broer op het voorplan, ik zag direct geen oplossing en verdrong het probleem. Zo leefde ik jaren in het gezin, maar niet samen met het gezin.

Het volwassen zijn

Zoals bij iedereen was er voor mij ook een tijd dat de wilde jaren achter de rug waren, en beetje bij beetje kwam terug het besef naar verantwoordelijkheidszin.
Ondertussen was mijn broer reeds jaren gebruiker van het dagcentrum 'De Watermolen' en toen kwam er voor mij en mijn vrouw iets waar we nu reeds jaren ons goed bij voelen nl. een brussenwerking, hier vonden wij mensen die weten wat het is om brus te zijn, we kregen nu via de instelling nuttige gegevens om ons verder te helpen om wegwijs te geraken in het web van toekomstmogelijkheden.
We zijn blij te behoren tot de brussenwerking en hopen van ganser harte dat die verder blijft groeien.

>> terug