Een zus vertelt…

Mijn naam is Eva en ik ben 17 en de oudste van drie. Ik woon onder hetzelfde dak als Nathalie, mijn zus met ADHD, en met Bart, mijn broer met ADD. Leven met deze twee mensen heeft zo zijn voor- en nadelen. Het is absoluut niet altijd rozengeur en maneschijn. Af en toe sta ik op het punt om een van hen te wurgen en op andere momenten doe ik niets anders dan mezelf gelukkig prijzen. Ze kunnen me compleet gek maken, me bedelven met kussen of knuffels, me in verlegenheid brengen of me juist uit een situatie redden.

Met mijn zus heb ik altijd al problemen gehad. Ze is totaal anders dan ik en toch dezelfde. Op dit moment bevindt ze zich in haar pubertijd. Haar tong wordt met de dag scherper. Soms weet ze niet meer wat haar manieren zijn en kwetst ze mensen heel diep. Ze kan je eerst heel graag zien en daarna negeert ze je compleet. Daar heb ik het persoonlijk heel moeilijk mee. Ik weet niet meer hoe ik me moet gedragen ten opzichte van haar en ik moet goed op mijn woorden letten.

Ik weet dat ik ook geen doetje ben, maar ik vind dat er grenzen zijn. Ik weiger om mij altijd te plooien naar haar grillen. Ook op straat zal ze het geweten hebben als er mij iets niet aanstaat. Dat leidt soms tot een confrontatie met mijn ouders, maar Nathalie is er altijd van onder de indruk.

Ze weet heel goed waar mijn zwakke punten zitten en ze probeert mij altijd uit te dagen. Ze kan mij heel ver drijven en meestal reageer ik dan agressief. Soms vallen er rake klappen of pijnlijke woorden. Het is absoluut niet gemakkelijk maar ik moet er toch mee leren leven.

Er zijn immers ook prachtige momenten en fantastische herinneringen. De keren dat Nathalie dan iets bemoedigends, liefdevols of troostend zegt, zijn het meer dan waard om te vechten voor vrede in huis.

Mijn broer is een koppig ventje, maar een echte teddybeer. Zijn moed zit vaak in zijn schoenen en hij wordt geplaagd door nachtmerries. Hij heeft het hart op de juiste plaats en is lief en beleefd. Ik kom heel goed overeen met hem. Ruzie hebben we zelden of nooit. Ik heb ook geen moeite om hem af en toe te kussen of te knuffelen.

Met Nathalie ligt het anders. Misschien is het moeilijk om tebegrijpen, maar ik ben als het ware allergisch aan haar kussen en knuffels. Ik verdraag ze niet. Misschien is dit omdat ze altijd knuffelt en kust vlak nadat ze mij heeft gekwetst. Ze denkt dat dat al de problemen oplost en de pijn wegneemt. Het tegendeel is echter waar. Ze vergeet wat ze heeft misdaan en de volgende dag is het weer raak. Ze schijnt niet te beseffen dat problemen moeten voorkomen worden en dat je moet onthouden wat de vorige keren de reden van de ruzie was.

Ondanks al die problemen en ruzies zou ik mijn broer en zus voor geen geld willen omruilen (alhoewel ik het soms anders zeg). Ze zijn mijn speelkameraden voor het leven. Ze zijn het mooiste geschenk dat ik ooit heb gekregen. Ze zijn een deel van mij en ik hou zielsveel van hen.

Ondanks hun ADHD en ADD zijn ze zo eerlijk. Ze stralen liefde en warmte uit, zijn oprecht en menen alles wat ze zeggen. Ze raken af en toe je gevoelige snaren, maar ze zullen altijd berouw tonen als ze je kwetsen. Ze zijn onvervangbaar en onmisbaar.

Alle broers en zussen moeten weten dat samenleven met een broer of een zus met ADHD of ADD niet simpel is, maar je krijgt zoveel terug. Vriendschap, liefde, warmte, … zijn immers onbetaalbaar. Als het weer eens moeilijk wordt, denk dan aan alles wat al gebeurde en al wat er nog moet gebeuren. Leven is een aaneenschakeling van ups en downs. Na regen komt er nog altijd zonneschijn.

Eva

Bron:
Zit Stil-nr.85 (2002/2)

>> terug