Mijn Zus Sofie
 
Alles begon reeds 26 jaar geleden, toen werd mijn zus Sofie geboren. Alles leek normaal maar was toch niet zo. Ons moeder zei van de eerste dag dat Sofie niet was zoals haar andere kinderen maar geen enkele dokter geloofde haar. Sofie is het derde kind van zes.
 
Toen Sofie oud genoeg was om naar de kleuterklas te gaan ging ze net als ons, mee naar het gewone onderwijs. Na twee jaar kleuter werd duidelijk dat er iets met Sofie was. Ze praatte nog steeds niet en was erg teruggetrokken. Uiteindelijk, na heel wat aandringen werd Sofie getest door het vroeger PMS en er kwam naar voren dat ze een duidelijke achterstand had. Er werd aangeraden om met haar naar een revalidatiecentrum te gaan. Zogezegd zo gedaan en ma bracht Sofie daarnaartoe. Het was ook daar dat Sofie voor de eerste keer iets zei en zich wat begon te ontwikkelen. Dan pas werden we gezegd dat Sofie een mentale handicap had. Er begonnen heel wat stukken op hun plaats te vallen. Sofie werd thuis niet anders behandeld dan haar broers en zussen, de enige uitzondering was nu dat ze naar een aangepaste school ging, een andere dan de rest. Sofie ging gedurende een negental jaar naar de Engelbewaarder te Aartrijke. Ons ma voerde haar iedere morgen en haalde haar ook iedere avond terug. Een beetje met een keer veranderde Sofie en kwam ze meer uit haar schulp. Deze verandering was maar te zien voor ieder die zij goed kende want voor de rest bleef ze een gesloten en bedeesd meisje. Negen jaar ging ze dus naar de Engelbewaarder en de hele tijd werd ze door ons (ma,broers en zussen) behandeld als een ‘normaal’ kind. We sleurden haar mee naar de chiro, op kamp, op uitstapjes…..
 
Toen ze de leeftijd van veertien bereikt had, werd duidelijk dat ze niet langer meer naar De Engelbewaarder kon gaan en moest er naar iets anders gekeken worden. Bij het zoeken naar een oplossing stond er voor ieder van de familie iets duidelijk voorop, Sofie moest ergens dicht bij thuis terecht kunnen. Ze kon dan compleet onverwachts in Huize Tordale terecht want er was besloten dat er nu ook meisjes mochten gaan. We grepen deze kans met beide handen en dit was weer een nieuwe en grote stap in hetleven van ons. Ondertussen ging ik het huis uit en zag Sofie dat dit ook een grote stap was, ook voor haar want ze kon ook eens ergens gaan logeren net als de anderen die dit deden. Het leven kabbelde rustig verder tot Sofie twintig werd en het school lopen in Tordale tot een eind kwam.
 
Opnieuw moest er een grote stap gezet worden. Ze had ondertussen stage gelopen in de beschutte werkplaats maar dat ging totaal niet. Een andere oplossing was een dagcentrum. Weer zoiets, makkelijk gezegd maar aan een plaatsje raken dat was iets anders. Er was nergens in Vlaanderen een gaatje. Tenslotte werden, met heel wat andere ouders, de handen ineen geslagen en heel wat brieven geschreven naar het ministerie… Vanuit alle mogelijke richtingen en plaatsen kwam duidelijk naar voren dat er een nijpend tekort was en tenslotte was er een resultaat, er werden subsidies verkregen en er werden plaatsen bijgecrëeerd. Opnieuw veel geluk, Sofie stond al een tijdje op de wachtlijst en kon dus een beroep doen op een plaatsje.
 
Sofie kwam terecht in Dagcentrum Triangel van Tordale. Ze vond het daar fantastisch en leerde heel wat bij en ook heel wat vrienden kennen. Ondertussen was Sofie nog altijd iedere dag thuis na een dagje ‘werken’ zoals zij het noemt. Thuis ging het leven ook zijn normale gangetje en één voor één begonnen de broers en zussen het huis te verlaten. Telkens als er iemand vertrok werd ze met de realiteit geconfronteerd dat iedereen weg ging maar zij niet. Ze wilde dit ook.
Dit bracht heel wat moeilijkheden met zich mee, ondertussen was er ook al begeleiding vanuit START maar een oplossing vinden was iets anders. Sofie werd gedurende haar hele leven niet anders behandeld door de familie en nu plots als ze vertelde dat ze ook in een huisje wilde gaan wonen kon dit niet. Leg dit maar eens uit! Onmogelijk! Het ging van kwaad naar erger.
 
Sofie werd ondertussen op de wachtlijst gezet voor een vorm van begeleid wonen. Zoals iedereen wel weet kan je lang op zo’n lijst staan want ze is ellenlang en de plaatsjes zijn heel beperkt. We leefden allen op hoop.
 
Het leven ging verder en kabbelde verder maar de problemen stapelden zich maar op, Sofie werd thuis onhandelbaar want ze wilde weg, er was een intensieve begeleiding vanuit START maar alles verliep heel moeizaam. Op een bepaald moment moest er een time-out gebeuren want de situatie werd onhoudbaar. Sofie ging in crisisopname in ’t Bilkske van Oranje. Dit is echter voor kortopvang en zo ontdekten we nog iets anders. Wat voor Sofie eerst een straf was, want zo ervaarde zij het, werd een nieuwe wereld die openging voor haar en ook voor ons, de familie. Sofie kon daar al eens een weekend terecht en een weekje tussenin. Dit kon op de momenten als de spanning te snijden was, eens een moment van op adem komen geven aan alle partijen. En…. voor Sofie was het een ervaring om eens volledig zonder familie ergens te verblijven. Wie weet, dachten wij als familie, is dit een voorproefje van wat kan komen, een leven zonder constant familie om haar heen.
 
Tussen dit alles in was er nog steeds begeleiding vanuit START en samen met ons gingen ze op onderzoek naar eventuele huizen waar Sofie terecht zou kunnen. Opnieuw was er een beperkte keuze omdat we haar bij ons in de omtrek wilden houden. Familie hé!!!
 
We gingen samen met Francine (thuisbegeleidster bij Start) en Sofie bij verschillende huizen op bezoek maar overal kregen we te horen dat de wachtlijsten indrukwekkend lang waren. Nu ja, ondertussen zie je iets en maak je kennis met welke mogelijkheden er zijn. Ook voor Sofie waren die bezoeken belangrijk en kreeg ze een beeld van hoe het allemaal in elkaar zat. En ja, totaal onverwachts kregen we bericht om eens op intake te gaan in De Biekorf, te Lichtervelde. We grepen die kans met beide handen en gingen, Sofie kreeg te horen dat ze een maand op proef mocht gaan en was super gelukkig net als iedereen die had helpen zoeken. Toch was er ook angst, angst voor het onbekende.
 
Op één maand tijd zagen we Sofie weer gelukkig worden, ze vond het leuk en viel nu niet meer uit de boot, ze deed nu zoals haar broers en zussen, ze ‘gaat ook op bezoek ‘ thuis.
 
Die maand vloog voorbij en dan was het bang afwachten voor ieder. Die maand was ook om te zien of ze er wel paste en hoe het contact met de andere leefgenoten verliep. Tenslotte moet er toch in groep geleefd worden en moet het toch klikken. Het werd bang afwachten en veel vroeger dan voorzien kregen we bericht dat Sofie er welkom was. Dit verliep dan heel wat vlotter dan verwacht en Sofie verhuisde naar De Biekorf. Iedereen was content maar toch is het voor de hele familie moeilijk om haar los te laten. Sofie was één van de zes maar toch iedereen zijn beschermeling. Ondertussen zijn we zo’n kleine vier maanden verder en is Sofie opengebloeid. Dingen waarvan niemand dacht dat ze dit ooit zou kunnen doet ze nu. Een voorbeeld daarvan is dat ze de bus, van De Lijn, neemt om naar het werk te gaan. Er is wel nog een andere bewoner mee maar ze doet het toch maar. Wij als familie zijn gelukkig, Sofie is gelukkig en dat is wel het belangrijkste, ze heeft haar plekje in de maatschappij gevonden.
 
Bedankt aan ieder die geholpen heeft aan de zoektocht en aan de opvang van Sofie. En vooral een grote dank aan onze ma, die 26 jaar lang dag in en dag uit ingestaan heeft voor de zorg en opvang van onze zus.

>> terug